مضى للقلب عزّ ما خبرت إنه مضى لقلــــــــــــــــــــوب
تسلطن في عروش الحب لين إختال ســـــــلطانــــــــــه
خفوق من النقا كنه من إبريق السمـــــا مســــكـــــــــوب
يذوب الصبـح في ترويــحــتـــه لا زمّ جنـحانــــــــــــــه
طروب ولا يتوب وسايق الدنيا علـــــى الشقلـــــــــــوب
يطيق أحـيانها .. وأحيان ما تصـــبر عن أحيانـــــــــــــه
ينادمها وهو يدري تواليها نـــــــــــــدم وذنــــــــــــــــوب
ولـــكـــن …الـهــــــوى يطفي إلا مــــن شــب نـيـرانــــــه
على فطرة أبوه آدم يبادر بالخطـــــــــا ويتـــــــــــــــــوب
ولكن لـو يــزل بحســبـتــه مــا زل بــإيمانــــــــــــــــــــه
ولو انك تشوفه لا تجلى في ســــــمـــــا رعبـــــــــــــوب
تــحــس إنــه سـجــيـن ســاجن سجنه وســــــــجانـــــه
خبل ما يشبه إلا الحب، له في كل يوم إسلـــــــــــــوب
مســـــــافر بين ســـــــــجات الضيــــــاع وبين عنــوانه
الريــاض
1996